در افق خیره ماندم به یادت :

ترانه در هوا می رقصید .

بغض از آسمان چکه می کرد .

خاطراتت بر هر شاخه ای آویزان بود .

آن شب زیر چتر خواهش نبودنت سکوت را می چشیدم .

که راویان فرق افق را شکافته و خورشید بیرون می کشیدند .

من به یادت فلق را در خون خوردن و شفق را در هضم سیاهی آموختم :

                                                         از سیاهی شبی خاموش .

سالها پیش روزی از آسمان برای تنهایی ام گریه طلب کردم :

شاید دلت برای انتظار چشمانم بسوزد .

هرازگاهی پشت نقره فام اندوهت در غصه غوطه خوردم  :

شاید بطلبی مهربانی  غمگین مرا .

هزاران هزار بار پروانه های تنهایی ات را روی گلهای تبسم لبانم نشاندم :

شاید فراموش کنی ، غم هایت را .      ولی :

ولی امروز پشیمان از همه ی کرده هایم نفرین می کنم دوره ی تلخ جدایی ات را .

کاش هرگز دستانت روی گونه هایم به نشانه ی پاکی اشکهایم نمی نشست .

کاش هرگز اندوهت غم دلهایم را نمی شکست و لبهایم بوسه بر پیشانی تنهایی ات نمی زد .

کاش ای کاش ها همان روز که تو رفتی ، دست رفتن مرا می طلبید .

کاش هرگز ای کاش ها وجود نداشت .

کاش تنهاترین ، تنها شب سال را به خاموش ترین شب بعد از آنهمه گریه طلب کردن به ای

کاش گفتن روی خطوط دلتنگی ات پرواز نمی دادی .

کاش جوارت جایی برای در کنارت آرمیدن داشت .

آنگاه که در زادگاهت آرمیدی نفس کودکی ام ، حبس شد .

                                                       شب شدم ، شب خاموش سالهایت !!!!!

زیباترین وسوسه را در تابلوی چشمان درخشانت یافتم وقتی دست در آغوش باد کشیدی .

دل شکسته ترین کبوتر را به بدرقه ات فرستادم ، در همان شب بارانی !

دل خسته ترین سکوت شب را برایت نواختم ، با همان ملودی تنهایی !

رخت بستی از سکوت شبهایم .

تو خسته شدی از ، شلوغی افکارم ، و شب را خاموش کردی با چشم بر هم زدنی .

ببین :

 باران می بارد ، گریه هم نمی کنم انگار .

زیر همین باران مقدس ترین شعر را برایت فرستادم در سرخ ترین بسته بندی *.

عزیزم :

چرا خوابیدی د ربستر تنهایی خاک وقتیکه من بودم ؟

و تنهاترین شب را ، خاموش ترین شب ساختی !

به انتظار رسیدن تو روی خطوط دلتنگی ات غوطه ورم 

                                                            در جریان ابدیت !!!!!!!!!

لبریزم از حس حسادت ، به وسعت آسمانی که در آن آرمیده ای .

لبریزم از عقده هایی که ، در دوران باردای ابرهای بارانی سیاه می کنند چهره ی آسمان را .

من از تمام این سرزمین بی تو بی زارم .

من بی تو هیچم در پیله ی انزوای شبهایم .

من .................................. بی ...................................... تو :

همان خاموشی شبهای بی ستاره ام .

هر چه باشد امشب لبریزم از تنهایی ، از بی تو بودن هراسانم .

                       روی خطوط دلتنگی ام نامت را ملودی ترانه هایم ساخته ام .

                                        واژه ها کمند برای وصف دوران با تو بودن .

                                هر شب خاموش را به یاد من خاموش از ماه نظر افکن .

                                       منتظر شبهای خاموشی ات !!!!!!!